wsiepolskie.pl

Encyklopedia Wsi i Regionów województwo dolnośląskie / powiat polkowicki / gmina Chocianów

Michałów

www.michalow.59-140.wsiepolskie.pl

Krajoznawstwo i turystyka / Walory krajoznawcze, rekreacja

W naszej miejscowości znajduje się wiele lasów, co stwarza możliwości odbywania pieszych lub rowerowych wycieczek. Atutem Michałowa jest też przynależność obejmująca tak zwane Bory Dolnośląskie. Na północy ograniczają ją Wzniesienie Łużyckie ,Wzniesienie Żarskie od północnego wschodu i, a od wschodu Wzgórza Dalkowskie czyli inaczej „Góry Kocie”. Na południowym wschodzie  kraina  Borów Dolnośląskich  przebiega w Michałowie  i na linii dolnej Kaczawy w bezleśną, ale żyzną Nizinę Śląską. Na zachodzie poza Nysą Łużycką znajdują Bory Dolnośląskie swoje przedłożenie w analogicznej krainie Łużyc. Jesteśmy tu w prastarej granicznej strefie Polski Piastowskiej. Lasy, mokradła i wody tej strefy stanowiły niegdyś obronną osłonę polskiego Śląska. Fizjograficzne właściwości tego terytorium, a przede wszystkim podłoże geologiczne gleb, pośrednio i szata leśna, pozostają w genetycznym związku z jego funkcją graniczną w okresie spływu wód dyluwialnych. Stwierdzono na podstawie przebiegu moren czołowych, że lądolód, opuszczając na stałe te strony, tajał tu szybciej niż w obszarach sąsiednich. W związku z tym Bory Dolnośląskie stanowiły przez jakiś czas wolny od lodu półwysep, wysunięty ku północy w kierunku cofniętej krawędzi masy lodowej. Wówczas Bóbr i jego dopływy usypały tuż na północy od Przedgórza Sudeckiego potężny stożek napływowy. Piaski tego stożka stanowią właśnie geologiczne podłoże jałowych gleb, na których wykształciły się bory sosnowe. Wody lodowcowe, które doliną Małej Panwi (przepływająca przez Bory Stobrawskie) i Odry spływały w kierunku Wrocławia, następnie płynęły równoleżnikowym odcinkiem Odry ku zachodowi i spiętrzały się w obniżeniach doliny Kaczawy i Czarnej Wody. Nabrzmiałości terenowej w postaci wspomnianego stożka i jego dopływów, wody te już nie przekroczyły. Poziom piasków dyluwialnych, osadzonych przez nie w dolinie Czarnej Wody, znajduje swój odpowiednik terasowy w przełomie Odry przez Wzgórza Dalkowskie. Również tą drogą spłynęły ostatecznie wody pradoliny wrocławskiej, które nie zdołały przebić sobie drogi ku zachodowi przez Bory Dolnośląskie. Podobne zjawisko miało miejsce w krainach położonych na północy. Wody dyluwialne, które płynęły doliną Baryczy do głogowskiego odcinka Odry, uchodziły do obniżenia Ochli i Czarnej, dzisiejszych lewobocznych dopływów Odry. W tym miejscu spiętrzyły się i nie sięgnęły dalej ku zachodowi nie przekraczając linii Bobru. Po jakimś czasie przełomem Odry poniżej Nowej Soli spłynęły one do pradoliny warszawsko – berlińskiej. Północno-zachodni obszar Dolnego Śląska, stanowiący dziś graniczną strefę państwa, przerwał kiedyś ciągłość dyluwialnych pradolin śląSkiego dorzecza Odry i łużyckiego dorzecza Łaby. Obecnie w Borach panuje sosna zwyczajna, jednak w stanie pierwotnym, jeszcze w czasach historycznych, lasy te charakteryzowały się większą różnorodnością flory drzewiastej. Obfitowały one w dęby szypułkowe i bezszypułkowe, lipy, graby, olchy czarne, gdy panowało ocieplenie klimatu (np. ferdynandowskie ok. 430-370 tys. lat temu). Zaś roślinność tajgi, np. olcha, - po ochłodzeniu. W Szprotawie znaleziono na to skamieniały owoc kasztana. W dawnych Borach puszczy występowała jodła oraz świerk. W połowie XIX wieku jodła przestała się cieszyć należytym uznaniem, albowiem nisko ceniono walory drewna jodłowego. Gatunek ten nie miał nawet znaczenia jako surowiec opałowy. Udział jarzębiny jest obecnie znikomy, niegdyś rosła w tutejszych lasach pospolicie. Przed wiekami w wielu miejscach pospolicie rosły cisy. Podobnie jak cis, z naszych lasów zniknął praktycznie iglasty jałowiec. Rosnący tu i ówdzie buk pospolity jest gatunkiem rodzimym. Modrzew w naszych lasach w przeszłości nie występował. Pod koniec XVIII wieku zadomowiły się u nas kasztanowce zwyczajne i akacje. W XIX wieku sprowadzano zza oceanu daglezję, sosnę wejmutkę, topolę kanadyjską, tuję. Z początkiem XX wieku rozpoczęła się ekspansja dębu czerwonego. Wprowadzając obce gatunki drzew dokonywano przede wszystkim badań o znaczeniu gospodarczo-leśnym. Nie zajmowano się wpływem tych gatunków na ekosystemy. Na przykład ekspansywna akacja poważnie zwiększa w glebie ilość azotu. Pod jej okapem mogą przez to rosnąć tylko nieliczne trawy leśne, a odnawianie się rodzimych gatunków jest słabe. Na kopalniach żwiru w dolinie Bobru wydobywa się po dziś dzień olbrzymie konary starych dębów. Ale także graniczy także obwód rybacki CZARNEJ WODY.
Jest to teren którego powierzchnia wynosi ok. 103,3 km² i zawiera 38,8 km² lasów. Jego znaczna część położona jest wokół Jaroszówki. W krajobrazie dominują płaskie, rozległe dna licznych dolin, w których rozwinął się zróżnicowany system dopływów górnej i środkowej Czarnej Wody. Obszar ten pokryty jest przeważnie lasem mieszanym, drzewostan ten jest bardzo urozmaicony, znajdują się w nim również drzewa w wybitnym wieku. Przeważa tu głównie sosna, z domieszką lasu dębowego.Dominującym elementem krajobrazu są płaskie, rozległe dna licznych dolin, w których rozwinął się skomplikowany system dopływów górnej i środkowej Czarnej Wody. Obszar ten pokryty jest w dużej mierze kompleksami lasu mieszanego, który pod względem gatunkowym i wiekowym jest urozmaicony. Występuje tu głównie drzewostan sosny, z niewielką domieszką drzewostanu dębowego. Łącznie rezerwaty przyrody w subregionie polkowickim zajmują powierzchnię 1069,7 ha tj. 93,4 % powierzchni rezerwatu w Województwie Dolnośląskim. Obszary chronione położone są na powierzchni 10645 ha – 44,3 % obszarów chronionych Powiatu. Użytki ekologiczne zajmują powierzchnię 1696,7 ha i w całym powiecie występują jedynie na obszarze Gminy Gaworzyce i Przemków . W subregionie łącznie znajduje się 18 pomników przyrody. Są to głównie dęby szypułkowe, topole białe, platan klonisty, buki pospolite. Uzupełnieniem walorów przyrodniczych jest dziedzictwo kulturowe, występowanie parków Podworskich i pałacowych,zabytkowych cmentarzy oraz kościołów krzyży, zadrzewień różnego rodzaju. Zabytki architektury, pałace i zamki oraz inne obiekty kultury materialnej określają specyfikę i historyczną przeszłość subregionu. Na szczególną uwagę zasługuje barokowy pałac w Chocianowie, pochodzący z I połowy XVIII wieku wraz ze stajnią pałacową, którego klasa liczy się w skali europejskiej. Obecnie pałac jest zdewastowany a jego odbudowy podjęła się Fundacja Odbudowy Zespołu Pałacowego w Chocianowie, która zdecydowała  się także inicjować działania na rzecz wykorzystania walorów turystyczno – rekreacyjnych miasta i okolic. Gro rezydencji i parków położonych na terenie subregionu znajduje się w gestii Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, które stanowią jej ofertę do zagospodarowania.